Vandaag zijn we naar Robbeneiland gegaan. Langs de weg naar Kaapstad kilometers lang townships. Ik zag dat ze bezig waren met stenen huisjes bouwen en iedereen heeft beschikking tot electra. Het gaat vooruit met het land. Wel een contrast eerst zie je de townships en daarnaast ligt een golfbaan. Er is veel security op straat. Mensen die je auto in de gaten houden en sommige gebieden zijn zelfs afgesloten voor ongenodigde. Bijvoorbeeld de wijngaard was achter hekken en de waterfront waar de boot vertrekt naar Robbeneiland daar stond beveiliging bij de ingang en verder in straten. Waterfront is de haven die helemaal gericht is op toerisme. De prijzen zijn er ook duurder dan ergens anders in Zuid-Afrika. Ik zat al te fantaseren hoe het hier zou zijn als het Nederlands Elftal moet voetballen hier. Volgens mij wordt dat hier aan de Waterfront een oranje massa, big party! Het greenpoint stadion ligt hier om de hoek.

Maar we gingen rond 11 uur naar Robbeneiland. Het is een half uurtje varen met een snelle boot. We stapten de boot uit en we werden “verwelkomd” . Uit de luidsprekers galmde “welkom op robbeneiland wilt u rechtdoor doorlopen daar vind u de bussen. U kunt daar instappen”. Ik kreeg er een beetje een raar gevoel bij zon verwelkoming. We stapten de bus in en we maakten een tour langs het eiland. We stopten bij verschillende soorten gevangenissen, bv. Voor moordenaars en de ander voor politiek gevangen en een andere voor high security. Op een gegeven moment kwamen we op een mooi plekje uit met uitzicht op de Tafelberg, paar mooie foto’s gemaakt. Ik had het geluk om voorin te zitten in de bus en tussen de bosjes had ik nog een paar pinguins gespot.

In 45 minuten vertelde een ex politiek gevangene hoe het leven was op robben eiland. Hij mopperde al een beetje tegen me, van ik heb zoveel te vertellen. En ik krijg maar 45 minuten… Dat vond hij niet goed van het commercialiseren van robbeneiland. Ik vond het indruk wekkend hoe hij er over vertelde. Ondanks dat hij zijn verhaal 4 keer per dag doet, leek het alsof hij het voor het eerst vertelde. Je zag dat het hem nog altijd heel veel deed.

De tijd was al weer bijna om en daarna liepen we naar de cel van Nelson Mandela. Een cel van 1 bij 2. Zoveel jaren opgesloten zijn in zo’n kleine ruimte.

Daarna zijn we weer terug gekeerd en hebben we een hapje gegeten bij de Waterfront. We zijn toen naar ons nieuwe verblijfplaats gereden in Kaapstad. We zitten nu in een guesthouse met naast ons de kerk. Vroeger was dit nog een pastorie.

In de guesthouse ontmoette we een ontwikkelings werker Ferdinand, een gepensioneerde horeca ondernemer uit brabant (oudenbosch). Hij werkte free Lance voor de ministerie van ontwikkelings samenwerking. Hij had nu een project in kaapstad. Een restaurant in longstreet wat niet meer goed draaide. Zijn taak was om dit restaurant te analyseren en advies te geven hoe ze het een en ander kunnen verbeteren. Hij was al de hele wereld over geweest, mongolie, cameroen, georgie, enzovoorts. Interessante man. Na Robben eiland hadden we zoiets van zullen we  kijken of we ’s avonds de Tafelberg op kunnen, de zonsondergang vanaf de Tafelberg. En jawel het kon. En wauw, wat was dat bijzonder en mooi. Prachtig, kijk maar naar de foto’s. De volgende dag hebben we een korte hike gemaakt op de Tafelberg. Wat een wind en wolken. We liepen in de wolken. Ik heb er een filmpje van gemaakt, van het suizen van de wind op de top. Het was af en toe opletten met lopen door die rukwinden.

’s Middags gingen we naar het Greenpoint stadium naar een rugby wedstrijd. We wisten niet wat we konden verwachten maar toen we er heen reden, kwamen we er al snel achter dat dit een big event was. We stonden meteen in de file. Ons parkeerplek lag pal naast het stadion, vip. Mooi zou je denken? Qua tijd minder. Ieder auto werd een voor een onderzocht door de politie met hond. Tja voorbereiding van de WK. We waren net op tijd voor de wedstrijd.

Wat was dat weer gaaf! Enthousiaste publiek, een paar keer de wave door de stadion gedaan.

We hadden ook een superplek midden aan de lange zijde tegenover de perstribune.

Van heel het rugby snap ik niet veel, maar het was erg leuk om mee gemaakt te hebben. Het is een prachtig stadion. Ik zag al in gedachten Robben en van Persie hier langs de zijlijn rennen.

’s Avonds zijn we naar Longstreet gegaan. Dit is de uitgaansstraat van Kaapstad. We waren wel nieuwsgierig naar het restaurant waar die ontwikkelingswerker werkte. Toen ik daar binnen zat, had ik zoiets van is dit nu wel nodig hier ontwikkelingswerk. Ik dacht van stop er een nieuwe manager in en het loopt weer. Vergeleken met andere eetgelegenheden bleef deze toch wel een beetje achter. Wat ik jammer vind is dat de baas van het restaurant er bijna nooit is nu omdat zijn vrouw ziek is, net nu er die ontwikkelingswerker er rond loopt.

Na het eten zijn we een Irish pub binnen gelopen daar speelde een gitarist en een zangeres, beetje de top 100 allertijden. Ik had erg naar mijn zin. Vrouwtje uit Kaapstad zij ook “we love you (tourists), trek je niet te veel aan van de criminaliteit”  Maar we zijn maar weer op tijd (12 uur) naar huis gelopen. Want ook al loopt er security rond, echt safe is het niet. Dat ondervonden we nog later. Gelukkig lag ons guesthouse 2 straten verder op.

De volgende dag zijn we naar Kaap de Goede Hoop gegaan. Onderweg zijn we nog even gestopt bij de Afrikaanse piguins. Leuk om naar deze beestjes te kijken en ze zaten op een prachtige strand. Op de Kaap de Goede Hoop waaide het hard op de top. Nu niet in de wolken maar met de volle zon. Het was een graad of 30, schat ik.

Prachtige plaatjes daar gemaakt. Langs Kaap de Goede Hoop ligt Kaap punt en daar was het een stuk drukker. Hopen bussen en dus ook chinezen..   We hadden er langer willen blijven maar aan het eind van de middag wilden we weer terug zijn in Kaapstad. In de botanische tuinen, kirstenbosch, trad een bandje op met uitzicht op de Tafelberg. Maria ging met ons mee die we hadden ontmoet in de guesthouse. Het concert had een beetje dezelfde sfeer als een concert in het vondelpark. Iedereen had een dekentje en wat eten en drinken meegenomen.

Het bandje had wel iets weg van Nickelback. Het bandje heet Akin. Wat heel erg op viel was dat ik totaal geen zwarte mensen zag, allemaal blank. Terwijl juist de zwarte bevolking zo groot is, ook de welgestelde zwarte bevolking was er nier.

’s Avonds zijn we een hapje gaan eten in Longstreet. En dat wandelingetje was niet zo fijn.

Pooiers, hoeren, drugsdealers, bedelaars, we kwamen het allemaal tegen. Maar goed stom vooruit blijven kijken en negeren werkt het beste. We zijn weer goed thuis gekomen, maar het was niet relaxt op straat. Zaterdags was er dit ook wel alleen viel je dan niet zo op, omdat dat de uitgaansdag was en er ook genoeg blanke bevolking door de straten loopt.