Het ontbijt bij GlenEagles was bijzonder. Het was chique. Nog nooit eerder zag ik bijvoorbeeld champagne of wodka bij een lopend buffet staan, maar hier kon het. De tafels, het personeel het was allemaal chique. Deze ochtend kwam een Nederlandse rechercheur in onze groep. De vergiftiging was een moordaanslag geweest en hij ging het samen met ons onderzoeken. Gelukkig had de regisseur het overleefd en hij voegde zich weer in de groep. Voor de Bassie en Adriaan kijkers, de rechercheur was B100 vermomt als rechercheur. We konden daar leuke grappen over maken, als wanneer gaat die antenne bij hem omhoog of de uitdrukking “ik heb ook altijd pech”. Het was erg leuk met het team van FullHouse in de groep. Zij konden soms echt weer de sfeer in de groep brengen, met name dank aan de twee personal assistentes. De Highland games was geweldig. Het was op een prachtige locatie, een landgoed met kasteel en prachtige tuinen midden in de natuur. We hadden ook nog het geluk dat de zon scheen. De groep werd opgesplitst in drie groepen. Er was een traject uitgezet van allerlei schotse spelen. Boomstam gooien, kogel stoten, schotse jeu de boules, dikke wielen race, etc. Het ging er enthousiast en fanatiek aan toe. Het was genieten. We waren niet vies van een beetje modder. Zo maakte Ron een geweldige glijer en viel met zijn kont in de modder. Hij liet even zien dat voor actie scenes in de film hij de geknipte persoon was. Het laatste spel was touwtrekken. Onze laatste krachten vloeide weg bij het trouw trekken. Helaas hadden we met onze groep dit niet gewonnen. Maar we hadden toch genoeg punten verzameld om gekroond te worden als kampioen van de High land games. Ieder kreeg een gouden medaille en met de fles bubbels vierde we ons feestje. Na de Highland games kregen we een roofvogel show bij het kasteel. Van dichtbij konden we vogels bewonderen. De valkenier pikte verschillende mensen uit de groep. Je kreeg dan een speciale handschoen en vervolgens vloog de vogel een stukje en landde vervolgens op je arm-handschoen. Er bleek ook een eigenwijze vogel tussen te zitten. Die had echt geen zin in deze circus. Zelfs met een stukje kip was hij nog niet echt te porren. En daarna gingen we lunchen. Er was een barbecue voorbereid. Degene die opschepte was niet vies van vlees. Bij menigeen lag de bord helemaal vol met allerlei soorten vlees. Er was niet of nauwelijks ruimte om nog een beetje rauwkost of zo er aan toe te voegen. Mijn bord lag ook vol. Het smaakte lekker, vooral de biefstuk. Langgeleden dat ik zo’n malse biefstuk ophad. Iedereen was bijna klaar met eten en plots kwam de cameraman naar boven. Ook hij was lijkbleek. Hij strompelde naar voren en uit zijn mond spuwde hij bloed en viel neer. Hij had een mes in zijn rug gekregen. De rechercheur sprong af op het plaats delict en verzocht ons om zo spoedig mogelijk het plaats delict te verlaten, zodat er geen sporen verloren konden gaan. Geschokt stapte we de bus in. De cameraman werd naar het ziekenhuis gebracht. We gingen op weg naar een whisky proeverij. Bij de whisky brouwerij heb in een grote bak geroken waar een gistingsproces bezig was. Ik kreeg me toch een klap zo in mijn neus, figuurlijk gezien. Ook dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Dat was pas een sterke lucht. Ik denk dat het vergelijkbaar is met een hoge concentratie ammoniak. Het leuke van de middag was dat we zelf onze eigen whisky konden gaan samenstellen. We kregen 5 verschillende soorten whisky’s. Je kon daarna zelf bepalen welke whisky’s je lekker vond en je kon de lekkerste whisky’s met elkaar mengen. Van al die whisky’s proeven raakte we toch wel een beetje onder invloed van de alcohol. De whisky’s hadden een alcohol percentage van tussen 50 en 60 procent. Dit was ook wel te merken op weg met de bus naar ons hotel. Na een korte nacht, actieve ochtend en ’s middags sterke drank lag de helft in de bus een dutje te doen. In de bus kregen we nog te horen dat de cameraman op de operatietafel lag. Toen we aankwamen op GlenEagles ben ik nog een stukje gaan wandelen. Het was prachtig weer. De zon scheen. Je zag de wolken en zon spelen met de heuvels en zo veranderde steeds het kleurenpallet op de heuvels. Het was er zo stil en vredig. Ik heb ook nog even lekker nagenoten in het zonnetje. ’s Avonds bij het diner in het GlenEagles hotel kregen we te horen dat de cameraman niet meer ons was en was heengegaan. De operatie had niet meer mogen baten. Na het diner bleven we hangen en werd het ook voor sommige opnieuw een latertje. Er werd door menigeen flink gespeurd naar wie de dader was. Via de journalist en de rechercheur hadden we al extra informatie ontvangen, die ons kon helpen in ontrafelen van de moordenaar. En zo bleken er allerlei lijntjes te liggen en kon iedereen als verdachte aangemerkt worden, maar wat zou dan het motief zijn geweest. Op mijn hotel kamer aangekomen lag weer een nieuwe tip en het programma voor morgen. We gaan morgen raften en kleiduiven schieten.